STYPENDIUM IM. MARCINA ANTONOWICZA

Marcin Antonowicz urodził się 22 listopada 1966 roku. W latach 1981-1985 był uczniem Liceum Ogólnokształcącego Nr 4 w Olsztynie i w roku 1985 został laureatem Ogólnopolskiej Olimpiady Chemicznej. W roku 1985 rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Gdańskiego. Podczas przyjazdu do Olsztyna w dniu 19 października 1985 r. został zatrzymany przez milicję. Zmarł 02 listopada 1985 r. w niewyjaśnionych okolicznościach, a dotychczasowe rozprawy sądowe nie wykryły sprawców.
Jego pogrzeb w dniu 06 listopada 1985 r. był największą w stanie wojennym manifestacją mieszkańców Olsztyna.

Chcąc uczcić pamięć Marcina Antonowicza, Zarząd Stowarzyszenia Represjonowanych "Pro Patria" powołał Kapitułę, która corocznie przyznaje stypendia i nagrody uczniom regionu Warmii i Mazur, ze szczególnym uwzględnieniem uczniów Liceum Ogólnokształcącego Nr 4 w Olsztynie.

Stypendium im. Marcina Antonowicza ma pomóc w uzyskaniu wykształcenia bardzo zdolnej młodzieży, pochodzącej z niezamożnych rodzin
i promowaniu uczniów, którzy odznaczają się aktywnością w życiu społecznym.

Przewidywana wysokość stypendium - około 1200 złotych rocznie.

Kandydatów do stypendium przedstawiają dyrektorzy szkół średnich z Olsztyna i regionu lub osoby przez nich upoważnione.

Jesteśmy głęboko przekonani, że spotkamy się ze zrozumieniem i poparciem naszych starań i liczymy na pomoc ludzi dobrej woli, którym jest nieobojętny los zdolnej młodzieży z ubogich rodzin.

Pieniądze można przekazywać na konto:

Stowarzyszenia Represjonowanych w Stanie Wojennym Regionu Warmińsko-Mazurskiego PRO PATRIA z dopiskiem "Stypendium im. Marcina Antonowicza" Spółdzielczy Bank

Ludowy w Olsztynie, ul. 1 Maja 13 nr konta: 30885800012001002660990501

Prezes Stowarzyszenia "Pro-Patria"

Wł.Kałudziński

Stowarzyszenie "Pro Patria" składa serdeczne podziękowania tym osobom i instytucjom, które wsparły finansowo nasze działanie związane z ufundowaniem Stypendium im. Marcina Antonowicza, co umożliwia nam osiągnięcie zaszczytnego celu.
W 2011 roku wsparcia udzieliły nam następujące osoby:

1. Kazimierz Rochowicz 3600 zł

2. Tadeusz Czajkowski 100 zł

3. Ireneusz Bruski-licytacja-koncert 900 zł

4. Marianna Kośko 130 zł

5. Spółdzielczy Bank Ludowy 200 zł

6. "Pro-Patria" - koncert 3963 zł

7. Antoni Szeklicki 97 zł

8. Elżbieta Jakubek 1200 zł

9. Jerzy Szmit -licytacja 550 zł

10. Kazimierz Antonowicz 200 zł

11. Stefan Śnieżko 400 zł

12. Irena Telesz 100 zł

13. Krzysztof Czachorowski 50 zł

14. Wilniuk 600 zł

15. Teresa i Władysław Kałudzińscy 1500 zł

16. Tadeusz Wąsikowski 100 zł

17. Andrzej Wilk 200 zł

18. Grażyna Leszczyńska 300 zł

19. Paweł Pakuła - olsztyński bukinista 200 zł

20. Taca-10.12.2011 Iława 1100 zł

21. Taca-13.12.2011 Olsztyn 1310 zł

Razem 16.800 zł

Saldo na rok 2010 12.582 zł

Razem 29.382 zł

Wydatki 2011 rok 18.490 zł

Saldo stypendialne 10.892 zł

Dodatkowo Wojciech Kozioł z Księgarni przy ul Lanca ufundował nagrody książkowe + zeszyty o wartości 200 zł.

Cztery stypendia ufundował LIONS CLUB - 4.800 zł

Pomóż nam pomagać przekazując 1 % swojego podatku: LIONS CLUB - KRS 0000037429
na Stypendium im. M. Antonowicza.
D z i ę k u j e m y...

Stan konta na dzień 31.12.2011 r. 10.892 zł

Rozliczenie sporządził: Władysław Kałudziński

Zjazd Represjonowanych w Iławie -10.12.2011r.

W imieniu Stowarzyszenia "Pro Patria" serdecznie witam wszystkich uczestników Zjazdu represjonowanych w trzydziestą rocznicę wprowadzenia w naszym kraju stanu wojennego. Witam przedstawicieli władz miasta
i województwa, witam organizatorów tego spotkania, młodzież, a szczególnie was, moich towarzyszy niedoli, którzy przed trzydziestu laty przez huntę wojskową generała Jaruzelskiego zostaliście bezprawnie pozbawieni wolności
i osadzeni w więzieniu w Iławie. Ówczesny reżim komunistyczny zamknął was za kratami właśnie za walkę o wolną i sprawiedliwą Polskę. Wśród pierwszych zatrzymanych byli członkowie Komisji Krajowej Solidarności, którzy ze spotkania w Gdańsku wracali do swoich domów. Wkrótce przywieziono tu również działaczy Solidarności z Olsztyna, Elbląga i wielu innych miejscowości naszego regionu. Brutalne zatrzymania przez SB i milicję były szokiem nie tylko dla was, ale także dla waszych rodzin: żon
i dzieci. Nieco później także i mnie dosięgła karząca ręka Generała, i ja również znalazłem się wśród was, muszę przyznać, że w doborowym towarzystwie. Także dla mojej rodziny był to bardzo ciężki czas, stąd wykorzystując okazję, chciałbym podziękować mojej żonie, Teresie, której nie tylko starczyło wówczas sił, aby opiekować się dziećmi, ale również wspierać
w więzieniu w najróżniejszy sposób nie tylko mnie, ale i moich kolegów. Takich żon pełnych poświęcenia było wówczas bardzo dużo i im także chciałem przy tej okazji podziękować. Jak wiemy, reżim Jaruzelskiego nie oszczędził też kobiet, wiele z nich zostało internowanych lub więzionych. Wtedy to mężowie musieli zdać trudny egzamin, opiekując się dziećmi
i wspierając swoje żony, które znalazły się za kratami.

Cieszy nas, że po latach posuchy, ten trudny dla nas okres jest coraz bardziej udokumentowany. Publikuje się już więcej opracowań na ten temat. Przed pięciu laty ukazała się książka "Internowani w Iławie", oparta głównie na wspomnieniach tych, którzy znaleźli się wówczas za murami więzienia. Cieszy nas również, że IPN przygotowuje kolejne wystawy i publikacje. Dziękujemy za to.

Korzystając z okazji pragnę podziękować również organizatorom i sponsorom, bez których nie moglibyśmy się tutaj dziś spotkać. Dziękuję przedstawicielom mediów, które zainteresowały się naszym spotkaniem w Iławie. Niektórzy internowani zjawili się tu po raz pierwszy po trzydziestu latach, inni po raz kolejny. Jest to okazja do odnowienia znajomości, gdyż przez te lata zmieniliśmy się na pewno. Jest to okazja do snucia wspomnień, ale też refleksji nad wymową tamtych dramatycznych dni, a także szukania odpowiedzi, już z perspektywy tych trzydziestu lat, na pytanie: czy stan wojenny i wojna polsko- jaruzelska zakończyła się klęską "Solidarności"
i bezpowrotnym upadkiem naszych ideałów, czy też udało się je przynajmniej w części ocalić. Na pewno każdy z nas ma swoją ocenę, wynikłą
z osobistych doświadczeń i aktualnej sytuacji,
w jakiej się znalazł. Niektórym spośród internowanych i w ogóle represjonowanych
w stanie wojennym po przełomie 1989 roku wyraźnie się powiodło - zostali posłami, ministrami - ale przecież nie wszystkim. Prawda jest też taka, że wielu, a być może większość
w tym nowym systemie nie może się odnaleźć
i czuje się nie zwycięzcą, ale wykluczonym. Jest bolesne, że nawet dziś, już w wolnej Polsce, państwo nie docenia poświęcenia i ofiary ludzi walczących o tę wolność. Nie czyni nic albo niewiele, aby wesprzeć ich materialnie, mimo iż wielu z nich, schorowanych, pozostaje bez środków do życia. Dzisiejsze spotkanie jest okazją, aby upomnieć się również o te sprawy.

Kończąc, wszystkim uczestnikom tego spotkania życzę ciekawych rozmów, odnowienia zadzierzgniętych kiedyś przyjaźni i w ogóle wielu wrażeń.

Prezes Stowarzyszenia "Pro Patria"

Władysław Kałudziński

Biuletyn zredagował: Krzysztof Kałudziński.

Artykuły napisane odzwierciedlają poglądy autorów

www.propatria.olsztyn.pl